imgeler mevsimindeyiz

Olgun renkler resitali burası...Ben onun tablolarını gördüğüm zaman, bütün renkler ateş olmuş da dumanı tütüyordu sanki...Ressam Solmaz Aksoy jüpiter denilen yıldızın dünyaya bıraktığı ışığın gölgesinde soluk alıp veriyor, tuvallerinde kulllandığı her rengi sahici kılarak, izleyicide bir coşku seli bırakıyor...

Evet coşku silsilesi resimler bunlar...Bütün resimlerinde figüratif bir ifadenin şiirsel bir boyut kazanması boşuna değil...Solmaz Aksoy’un kristal düşleri var... Konudan konuya geçebiliyor, daldan dala konabiliyor ve bütün bunları yaparken, bütün kavramları denerken derine, derinliğe inebiliyor...Elbette ressamın ruhunu kattığı o eşsiz renklerin sözünü dinlemek lazım...Bu renkler çok cesur, sanki Bozcaada’dan ressamın odasına taşınmış... Bu renkler serüvenci ve fazla hareketli, belki de ressamın huzursuzluğundan,yalansızlığından!..

Ressam Solmaz Aksoy ilk sergisini Saint Antuan Kilisesi’nde açmış ve sergi-sine “ilk “adını vermiş...Ve bu ilk sergisinden bu yana geçen zaman, ressamı hep haklı çıkarmış...Umudun ve aşkın çalışkanı olmak boşuna değil...Ressamın resimdeki yolculuğu kendine yeni değerler buldukça, ya da kaybolmaya yüz tutmuş kimi değerlere üzüldükçe sürüyor...Evet ayinlerini sürdürüyor ressam,resimlerine baktığınızda sanırsınız ki, bize düşsel hikayeler geçiyor oradan, sanki kendini hüzünden yapılma mavi bir kuleye hapsetmiş de bize oradan renkli mektuplar yolluyor...Herkese açılmayan bir mektup bu...Eğer mektup size açılmışsa nasibinize düşeni alıyorsunuz...Her mektubun konusu ayrı fakat kokusu aynı sanki...Solmaz Aksoy’un resimlerinde gizemli bir dünyanın, hisli bir hayatın, birey olma, kendisi ve sahici olma tadının umudu hep var...Ressamın dünyasında hiç solmayan bir imge sağnağı; pastel sıcaklığında, çocuksu bir romantizmle değiyor kalbimize...

“ Baloya maskesiz katılanları seviyorum” diyor Solmaz Aksoy!.. Doğrudur,günün ışığına banıyor fırçasını ve içten boyuyor tuvallerini,renk ve biçim arasında taze bir huzur nefes alıp veriyor, işinde oldukça titiz ve duyarlı, hep nitelikli bir sanat üretmekten yana olduğunu resimlerine baktığınızda daha iyi anlıyorsunuz.. Her türlü teknikle, her türlü malzemeyle, resmini ustaca gerçekleştirmeye çalışıyor, tablolarındaki çağdaş plastik tat, estetik bir büyüye dönüşüyor, uzak bir yakınlık parıltılı bir şiir gibi gülümsüyor, dündoğumu nice bekleyişler, yeni bir renk, yeni bir form oluncaya kadar sakinliğini sürdürüyor... Ve artık meydan okuma zamanı gelmiştir...Dünyaya hangi pencereden baktığımız kadar nasıl baktığımız da önemlidir ve bakmalar denizinden bize yansıyan her çehre, her görüntü çocuk saflığından süzülerek, özgürce kağıda ya da tuvale yerleştirilecektir...Ressam burada rüya elbisesini giyer ve ruhunda bir bisiklet duygusuyla renklerin dansına doğru pedal çevirmeye başlar!..

Solmaz Aksoy, yeryüzündeki bütün insanların ve nesnelerin hem görünen hem görünmeyen yüzüne dokunmak istiyor, hayatı bir yaprağa bakarak öğrenebilmek arzusu buna dahil!..Suyun gövdesine sarılabilecek kadar coşkulu fakat bir o kadar da hüzünlü bir ıslık akıyor renklerinden...Hayata tutulan aynayı bilerek mi düşürüyor elinden bunu bilemiyoruz fakat uykusuz bir kırmızı ve canı sıkılan bir mavi ve onun bütün asil tonları bu ressamın dizi dibinden ayrılmıyor adeta!..Tuvallerindeki kadınlar eflatun bir veda yağmuru gibi alt dudaklarını büzerek bakıyorlar, bu kadınların hüzünlü bakışlarına kim yetişebilir ki?..Solmaz Aksoy’un düşleri çok köpüklü ve saf bir aşkın avucunda uyuyan küçük melekler gibi göz kırpıyor bize tuvallerindeki o tutkulu ve derinlikli renkler...

Solmaz Aksoy’un bir şiir tutkunu olduğunu biliyor muydunuz?..Özellikle Edip Cansever onun en çok mola aldığı istasyonlardan birisi..Ressamın tablolarında keyifli bir deformasyon, eşsiz bir renk armonisi, tatlı bir melodi, stilize edilmiş bir figüre, küçük bir lekeye eşlik ediyorsa burada şiir sevgisinin payı olmadığını kim düşünebilir?..Resimlerinde hep bir bitmemişlik duygusu egemendir, şiir de böyle değil midir zaten?..Oda-da adlı yeni sergi, sanatçının dokuzuncu kişisel resim sergisi...” En zor şey karanlık bir odada kara bir kediyi bulmaktır; özellikle odada kedi yoksa .”... Konfüçyüs’;ün bu sözü serginin konseptini ne kadar güzel anlatmaktadır... 'Dünya en çok yara aldığımız bir odamız mı bizim?..' 'Oda her şeyi biliyor mu yoksa?..''Bir odada neler biriktirilir acaba?..' 'Sokaklardan topladığımız balı odada süzüyor, odadan mı geçiriyoruz?..''Ancak bir oda mı ısıtabilir kalbi kırık bir rengin tuvale olan hasretini?..'

'Odaya kapanmak pusu kurmak mıdır hayata?..'Bilemiyoruz?..Düşle gerçek arası bir yolculuğa çıktık, değişerek ve gelişerek resmin o zengin dilini anlamaya çalışıyoruz.Estetik bir bilinçle yaratıcılığının sınırlarını zorlayan, çağdaş Türk resim sanatında çok iyi yerlere geleceğine inandığım sanatçımız Solmaz Aksoy’un yeni resimlerini alkışlıyorum. Sahi ne demişti Edip Cansever: “Bir şarkı ne zaman güzel değildir / sonu olduğu zaman / sonu yoktur çünkü güzel şarkıların...” İyi, güzel ve sıkı resimler de öyle değil midir?.. Haklısın sevgili Solmaz Aksoy, senin de dediğin gibi “baloya maskesiz katılmalı” ve her odadan içli bir tangoyla çıkmalı ve yeni bir hisle ürpererek, hayata her gün yeniden başlamalı...

Engin TURGUT

…and 'then' became 'now'…

How should Solmaz Aksoy be mentioned? How should her paintings be appraised? Some artists convey their surroundings and nature by 'seeing through looking'. Some try to grasp them through contemplation. Some others depend solely on their senses. Solmaz's work might at first glance be perceived as an approach oscillating between 'seeing' and 'sensing'. Her paintings depicting human faces and bodies have since the beginning reflected a strong concern for expressions rather than academic norms. It can be also said that these paintings employing gradually more poetic symbols have evolved towards literary aesthetics. Later her works were replaced by an aim and an approach searching expression of symbols, idols, cultural objects pertaining to the Anatolian culture. The main concept has nevertheless remained unchanged.

The recent pieces included in this catalogue, part of the exhibition entitled 'Iamthesoulofatower', are the product of the peculiar and unobstructibly instinctual relationship that the artist has formed inbetween her impressions of life and figures near the Galata Tower, where she lives, and her mysterious air and being. Although the selection of the 'Galata' neighbourhood might seem a conscious decision, an artist's interaction sources and complex relations make it impossible to spell out such decision in clear words. Even though the process of artistic creation might be subjected to pre-acknowledged and pre-determined references, and even when such references are explicitly expressed, we are still faced with an instinctual selection. How can one otherwise comprehend that the artist identifies her self with a tower? What else could it be depicting empty wine bottles' reflections as towers!

We have to emphasise it again: Solmaz's paintings are built upon an 'outward thrust' with an internal, unknown, unobstructible energy rather than 'looking out from a window' in academic seeing-showing. With such an aspect, these paintings appear as internal filling up, psychological burst, emotional swings, as well as assigning meaning and shape to the external. The conceptualisation of the exhibition as 'Iamthesoulofatower' is a result of this. Along with such figures as tower, water, boats, female idol symbols, theatrical female figures; the use of the canvas surface as a background or a wall as in a set, of the paint reminiscent of cement wall coverings, bringing to the foreground such signs of ageing as scratches on the surface, areas of fallen paint, uneven rough surfaces, and the localised use of golden foils should in their entirety be seen as a personal interaction rather than an artistic choice. The production and the production material, namely the paint, with worrisome and passionate oscillations of the expressed and expression process, form a series of painting-like inner lives rather than a physical reality. What comes out of these energy formations and the inner layers of their creator is bound to be a tragic result.

Let us not forget: existence on a tragic level or each tragic sensation we feel through art is the artist's reality, the only reality that does not change throughout time.

Some artists decide upon a 'role' for themselves, then establish a 'state of mind' and thus move forth. Others, however, are already in that 'state of mind'. Solmaz Aksoy is one of the latter. Yet, be it the first or the latter, the artist tries to escape from his or her own tragedies. And this is exactly what Solmaz is doing. Excessive dreams, disappointments, intentions and defeats… Attempts, hopes, self losses… Seeing, understanding, erring, accepting… Loving, reuniting, burning out, separating…

In real life, the soul exists only when it runs into life. Yet, when art is concerned, the artist exists only when he/she lets himself/herself go. There is a parallel between the quasi-primitive air in Solmaz Aksoy's paintings and the unconquerable solidity of the human soul. Unquestionably real objects and historic and imaginary symbols placed on the canvas are displayed in real life-like settings. This display, however, bears a content external to the meaning in life as the artist intends to make his/her personal tragedy exist in form of art and thus purify the self. There are souls who shut themselves in and wait for life to come and find them. There are also souls who stand on life's path.

The relation between the soul and the body is always tragic. One might even claim that the only temptation of art unchanged throughout human history is this reality. There is a surprising, instinctual resemblance between Solmaz's paintings and this human 'solutionlessness' aesthetics found classical Greek tragedies, Italian operas and traditional Chinese-Japanese theatre, etc. The arrangement of the painting surface, including the figures, and the estrangement of the usual objects' colours are part of the composition.

Despite all, Solmaz Aksoy looks at the world with excitement and hope. Her surroundings thus shine, her paintings are thus animated. She knows that this is the only way to come into existance.

Let's look at her own notes: 'Seeing has no end… Every time I encounter a new inner seeing and while I am drifting here and there, I become perplexed sometimes with awe, sometimes with admiration, blues, and joy. Then… Then become now…'

Now, are Solmaz Aksoy's paintings the paintings of this particular moment in time?

Maybe…

Because this particular moment is nothing more than the moments gone by or the 'business as usual'.

Ekrem KAHRAMAN

2004-Mayıs